kalpesh anand

नभ काळे रिमझिम पाऊस पावसाच्या सरी सरींच्या धारा धारांतील थेंब थेंब मातीत मातीला सुगंध हृदयाचे बंध ! बंध, तुझा छंद छंद, तुझा चेहेरा चेहेरा, तुझ्या नजरा नजरेत तुझी आठवण आठवणीत स्मित स्मित जगण्यासाठी जगण्यासाठी सहवास सहवास तुझा आजही ! आजही नभ काळे रिमझिम पाऊस पावसाच्या सरी...

बगावत करती है सांसे, आहें तेरे नामसे भरकर और फिर भी जिन्दा हूँ, क्या मैं भी बागी हूँ ? सिमट जाते हैं दिनमें निग़ाहों के दायरे भीड़ के हर शरीरपर एक ही चेहरा देखता हूँ सिर्फ तुम्हे जानता हूँ, क्या मैं भी बागी हूँ...? रोज़ एक नया दिनसा लाऊ कहाँ से मैं बीते लम्होंसे नए दिन का आगाज करता हूँ सिर्फ तुम्हे जीता हूँ, क्या मैं भी लम्हा हूँ...?

हृदयातल्या भावना आणि त्या भावनांचं विश्व कुणालाच दिसणार नाही, हे ती जाणते  ती हे जाणते, पण त्या भावनांना मात्र नजरतीरांवर राहायला आवडते 'त्या' येतात तेव्हा ती चोरते नजर नजरेला लावून पदर सजवते निर्जीव देखावे...! पण, त्या देखाव्यातला पक्षी जागेवरच उडतो, हे ती जाणते? त्या भावनांचा संसार तिला दिसत नाही दूरवर आणि तरीही जाणवते तिच्या नजरेतली थरथर...   ती मिटवू पाहतेय प्रश्न सगळे आणि उत्तरही तिला नकोसे वाटते...! - ५-१०-१९९९ ला लिहिलेली एक कविता....

नाकाच्या देठावर आलेला श्वास आत घेणार इतक्यात... तो पुन्हा हवेत विरला! श्वास म्हणाला, 'तू जगणार चार दिवस म्हणून करतोस मजा आयुष्यभर बेफाम, बेलगाम, बेगुमान अन आयुष्यभराची मस्ती मृत्युशय्येवरही टिकते 'अखेरची इच्छा' म्हणून ! पण अति होतंय आता, तुझ्या चार दिवसांच्या आयुष्याला माझा क्षणा क्षणाचा श्वासाधार घेत तू मरेपर्यंत जगशील आणि एका सेकंदाचं आयुष्य मी क्षणिकही जगायचं नाही...?

कधी शहारतात कधी बहरतात अंगावरच्या आनंद खुणा रुंजी घालतात सतत मनात न विसरणाऱ्या पाऊल खुणा ओठांवरही अवखळ रुळतात तुझ्या माझ्या शब्द खुणा आतुर नजरांना आठवतात आपल्यामधल्या खाणा खुणा क्षितिजावर रोज मावळतात हलक्या नाजूक स्पर्श खुणा सर्व दिशांना उगवतात मन जाळणाऱ्या सूर्य खुणा काही माणसं जवळतात सावल्यांत घेऊन शापित खुणा का आधार देऊन दुरावतात हृदयात ज्यांच्या काळीज खुणा...?

निगाहें चेहेरेमें बैठी रहेती हैं जानती हैं उफक पर पुराना हैं चाँद रास्तों को बिछाये सदिया गुजर गयी क्यों लकिरोंको छेड़कर कोई मुस्कुराया आज तनसे तनहाईयोकि चादर लपेटे वक्त था लेहेरोंने छुई रेत, किनारा फिरभी सख्त था परछाई पेहेनके निकलता हूँ अंधेरोंमें मस्त मैं यूँ तिनका जलके दिनमें घुला निखर गया आज क्यों लकिरोंको छेड़कर... सजाये रोज ख्वाब और घरसे दूर रखता गया कैसे मिले अपना कोई शहरसे दूर चलता रहा होठोमें लफ्ज चुभते रहे खुद एक पैगाम बन गया कोई मुद्दतों पढ़कर मुझे, पहेली सुलझा गया आज क्यों लकिरोंको छेड़कर...

अख़बार के हर एक पन्ने पर मुद्दा कोई संजिदासा पढ़के खबर हर एक मगर सियाही के जैसे बिखरसा कुछ मर गए, मारे गए, कुछ पैसों के फेरफारसा सच भी कभी छपता मगर दो लफ्जोंमें लपेटासा बाजार में सजता गया हर जेब का रंग होलिसा खेतों में और मरते रहे, न उगले जमीं कुछ सोनेसा सियासत ने भी जब मूह खोला, लगता उन्हें साजिशसा तपता रहेगा दिन मगर लगता रहा बारिशसा न मनो इसे पर मनो भी हकीक़तसे मैं अन्जानासा किसीको अगर लगता नहीं कर सकता हैं ये अपिलसा खेलोगे तुम हारूँगा मैं कुछ बन गया दस्तुरसा संजीदगीसे कहता हूँ, तू भी बन गया अखबारसा